De Wateringsers waren apentrots op hun nieuwe wijkje. Prachtig naoorlogse huizen, voldoen ruimte tussen de blokjes woningen, jong groen en water in de directe omgeving. Vrij recent zijn de relatief jonge woningen langs de Kwaklaan aan de bewouwde kom van het dorp onttrokken (het jaar 2007), een braakliggend terrein was het logische gevolg. Slechts de kerk van Sint Jan de Doper met pastorie bleven behouden, de rest is voltooid verleden tijd. De Woningen voldeden in de ogen van deskundigen, of zij die denken dat te zijn, op geen stukken na meer aan de hedendaagse eisen. Renoveren viel blijkbaar ook niet in goede aarde, het financiële plaatje voor uitvoering van die optie bleek onverantwoord hoog te zijn. Protesten van bewoners en omwonenden ten spijt, er werden geen zwaarwegende argumenten aangedragen die de beleidsmakers van mening deden veranderen. Behoud van het zo knusse en geliefde wijkje kon jammer genoeg niet aan de orde zijn. Er rest dan voor het die het zo goed weten slechts één manier om eraf te komen, de man met de hamer een uitnodiging sturen! Dat laatste heeft plaatsgevonden, het resultaat is voorlopig elke dag nog zichtbaar. Er is een omvangtijke kale vlakte, een perceel dat het aanzien van de omgeving niet bepaald opvrolijkt. Wateringen heeft opnieuw een gat, een locatie die snakt naar een snelle invulling.
Het is in dat opzicht jammer dat woningcorporaties tegenwoordig behoorlijk goed bij kas zitten, in het tegenovergestelde geval zou veel minder snel tot afbraak van bestaande woningen worden besloten. Nieuwbouw heeft uiteraard voordelen, niet in het minst omdat de corporaties in de meeste gevallen een fors aantal jaren van grote onderhoudszorgen zijn verlost. Overigens is de thans heersende situatie ter plekke doorslaggevend geweest bij het op dit tijdstip plaatsen van deze foto. Het was een reden temeer om de woningen aan de Kwak, waaraan veel Wateringers bijzonder waren gehecht, een keer in hun glorietijd voor het voerlicht te brengen.
Het enig zichtbare vervoermiddel, een met paard bespannen wagen (van Kok?), geeft aan dat de opname niet van gisteren is. Zo'n vijfentwintig jaren geleden waren wagens met paarden in het straatbeeld nog heel gewoon. Stokoude ansichten, daarmee worden in het algemeen exemplaren uit het eerste kwart van de twintigste eeuw bedoeld, laten de Kwak nog zien als een een schilderachtig paadje langs een dito vaartje. Een paadje waarop neringdoenden dagelijks, vooral in de wintermaanden en bij slechte weersomstandigheden, halsbrekende toeren moesten uithalen om levensmiddelen als brood, vleeswaren of zuivelprodukten bij de koning af te kunnen leveren.
Om niet in 'de plomp' te geraken was een portie behendigheid nodig die er niet om leeg. Aan een paard en wagen had men ter plekke niets, een transportfiets met ben (mand) was het maximaal haalbare op het weggetje. Een bijna onafzienbare rij bomen langs de waterkant completeerde het beeld van rust, maar dus ook van gevaar. Dat het totaal aan schoonheid in de zomermaanden idyllische trafereeltjes te voorschijn toverde, is buiten kijf. Plekjes die nu in hoofdzaak door oudere Wateringers tijdens nachtelijke dromen mogelijk nog wel eens voor de geest worden gehaald.

De gemaakte foto van de Kwaklaan is gemaakt op 5 oktober 2007, met een hedendaags vervoermiddel.

Het weliswaar smalle watertje langs de Kwak was precies voldoende breed om kwekers van dienst te kunnen zijn. Zij hadden het vaarwater nodig om hun producten alvast aan belangrijk stuk richting veiling te kunnen brengen. Omdat het slootje niet tot aan de Wateringsevaart doorstromende, waren de aldaar wonende tuinders aanvankelijk verplicht hun vrachtje ter hoogte van de kerk over te laden op een aldaar afgemeerde praam (later ook een automobiel). De dienstdoende schipper had daarna de eer de kostbaarheden naar de veiling te brengen. Men leefde toen nog in een wereld waarin waterwegen, voor vervoer van aan tuinbouw gelieerde materialen en produkten, vooralsnog zeker zo belangrijk waren als openbare wegen. In de crisisjaren werd het water langs het paadje vanaf de Noordweg gedempt, zodat er een brede zandweg ontstond. Een weg die enige tijd later werd verhard om als Kwaklaan de mensheid met auto's en overige vervoermiddelen beter van dienst te kunnen zijn.
Voorlopig evenwel alleen via de Noordweg, de aansluiting op Herenstraat/Oosteinde liet nog een poosje op zich wachten. In eerste instantie maakte het hier afgebeelde gedeelte van de Kwaklaan nog geen deel uit van de nieuwe weg. Dat van uitstel geen afstel is gekomen, heeft elke Wateringer nadien ruimschoots kunnen ervaren. Jammer dat een reeks woningen aan die moderne Kwaklaan nu Wateringen al weer zijn ontnomen....

Bron: Velo Nieuws van woensdag 26 september 2007