Historie - Molen Windlust

De Wateringse molen 'Windlust' is een ongewone gewaarwording voor burgers die jonger zijn dan 35 jaar, een stukje herkenning voor velen in de leeftijdsgroep erboven. Praktisch elke Westlander van middelbare leeftijd heeft de romp van de Wateringse korenmolen weleens bekeken of is hem gepasseerd. Niet alleen voor de echte molenliefhebbers was het jarenlang een doorn in het oog dat 'Windlust' er zo gehavend bij stond, ook de neutrale burger vond dat een gehavende molen afbreuk deed aan de schoonheid van het dorp. Wat eens als de trots van Wateringen bekendheid genoot, was verworden tot een kaal bouwwerk zonder de minste glans.
In de kleine 135 jaren dat de korenmolen het plekje aan de (Kwints)Heulweg nu bezet houdt, heeft het bouwwerk nogal wat te verduren gekregen. De in 1869 gebouwde korenmolen 'Windlust was ruim 10 jaren oud toe de plaatselijke brandweer met het toen in zwang zijnde handbediende brandspuitje moest zie te voorkomen dat de molen tot de grond toe afbrandde. Hoewel dat wonderwel lukte, heeft de molen tot vele jaren na de opknapbeurt de sporen van die brand met zich meegedragen.
Nadien heeft 'Windlust' pakweg een halve eeuw dienst gedaan voor datgene waarvoor die in de tweede helft der 19e eeuw werd gebouwd. In die 50 jaren deed ie zijn nam als korenmolen alle eer aan. Ondanks dat de molen volop in bedrijf was, zullen de onderhoudswerkzaamheden meerdere malen te wensen hebben overgelaten. Dat achterstallig onderhoud resulteerde op den duur in een gedeeltelijk verval dat een min of meer bedroevende tijd voor 'Windlust' inhield. Omstreeks 1930 werd de molen (tijdelijke) buiten bedrijf gesteld.
De daarop volgende moeilijke crisis- en oorlogsjaren droegen bepaald niet bij aan de animo om dit beeldbepalende stukje Wateringen onder handen te nemen. De molen werd vanaf toe qua onderhoud, voor een groot deel noodgedwongen, aan zijn lot overgelaten. Slechts hoogstnoodzakelijke reparaties werden, veelal uit veiligheidsoverwegingen, uitgevoerd. Met de verwijdering van de onbetrouwbaar geworden omloop, dat menigeen dat de definitieve ondergang van 'Windlust' was ingeluid. Met die verwijdering moest worden voorkomen dat mogelijk loslatende delen van het houten gevaarte oneffenheden bij toeschouwers of belanghebbenden zouden veroorzaken op het gedeelte van het lichaam dat op des mensen romp een plaatsje heeft gekregen. Van die eerste onttakeling zijn diverse foto's in roulatie gebracht, dus een molen zonder omloop. Alleen voorzien van wieken had 'Windlust' niet meer de uitstraling die een molen zo kenmerkt.
Ruim een halve eeuw geleden werd de molen ook nog eens beroofd van zijn meest specifieke onderdelen, met name de wieken. Het laatste uur leek toen geslagen was de algemene opvatting, amovatie leek een kwestie van tijd zijn. Dat zulks ook door de hoofden van plaatselijke overheid heeft gespookt, licht voor de hand.
De van grootste charmes ontdane molen leek vanaf toen op niet veel meer dan een ruïne. Doemdenkers zagen door het verdwijnen van het kolossale gevaarte in gedachten reeds een kale plek aan de rand van Waterings bebouwde kom. Omdat afbraak van het 'het skelet' langer duurde dan menig dorpeling had verwacht, werd men kritischer omtrent de afbraak.
Elke maand dat de romp overeind bleef staan, stegen de kansen op een algehele restauratie. Gelukkig had Wateringen aan het eind der zestiger jaren van de juist voorbije eeuw in (voormalig) gemeentesecretaris J.J. Schijven een man in huis die historisch belangrijke gebouwen koesterde.
Mede op initiatief van hem kwam de stichting 'Vrienden van de Wateringse molen' tot stand. Of zonder Schijvens inbreng de koppen voor behoud van de molen ook bij elkaar zouden zijn gestoken, daarop zal iedereen het antwoord schuldig moeten blijven. Feit is dat hij vooral in de beginfase bergen werk heeft verzet om de molen weer in de oude glorie te kunnen laten herstellen.
Aan de andere kant is het zo dat zonder de daadwerkelijke (financiële) inbreng van genoemde viendenclub de molen ook waarschijnlijk nooit meer tot zijn recht zou zijn gekomen. Tijdens de ambtstermijn van burgemeester M.P.A. Meissen ving de restauratie aan, terwijl eerste burger F.K. Langemeyer juist was geïnstalleerd toen het karwei werd voltooid. Jammer voor de burgemeester Meissen, hij verliet 'zijn' Wateringen een half jaar voor de heringebruikname van de molen. In zijn bijzonder lange ambtsperiode te Wateringen (1 april 1946-29 oktober 1971) heeft hij 'Windlust' geen dag in volle glorie mee mogen maken.
Opvolger Langemeyer viel wat dat betreft met zijn neus in de boter, binnen een maand na zijn intrede kon hij aanwezig zijn bij de weer geheel in maalvaardige staat gebrachte molen (1 mei 1972). Met een hoogte van meer dan 30 meter mag 'Windlust', zeker voor een dorp, uitzonderlijk hoog worden genoemd. Windlust' mag dan in de loop der jaren bekendheid hebben gekregen als 'de molen van Bom', dat wil niet zeggen dat de familie Bom de molen al zoveel jaren in beheer heeft (Daar wordt t.z.t. op teruggekomen).
Dankzij dit plaatje zien we dat een opname vanuit de lucht of een hoog gebouw de omgeving vaak op een unieke wijze weergeeft. Dit panaroma van Wateringen is er een uitstekend voorbeeld van. Voor iemand die zich met zijn fototoestel in een bepaalde straat bevindt, is het produceren van een plaatje als dit ten enenmale onmogelijk. Hoewel het niet voor 100% zeker is, mogen we aannemen dat dit Wateringse vergezicht vanuit de toren van de hervormde kerk aan het Plein gestalte heeft gekregen. Met recht kunnen we van een vergezicht spreken, Want ook de enkele kilometers van Wateringse centrum gesitueerde Heulse Andreaskerk is duidelijk te onderscheiden. Daardoor hebben beide kernen toch weer iets met deze wandeling uit het begin der zestiger jaren te maken.... Bron:

Velo Nieuws van woensdag 1 oktober 2003.